امیر معزی
در سال 437 ه ق دیده به جهان گشود از شاعران قرن پنجم و اوایل قرن ششم هجری قمری محسوب می شود.پدرش«برهانی»شاعر بود.وی تسط پدر ش به درگاه ملکشاه سلجوقی راه یافت و اورا مدح نمود.
او تخلص خود را از معزالدین که کنیه ملکشاه بود گرفته است. پس از فوت ملکشاه ،مدّتی در شهر هرات ،نیشابور و اصفهان به مدح امرای سلجوقی پرداخت .سرانجام در درگاه سلطان سنجر تقرّب یافت.او در سال 511ه ق به ضرب غیر عمد سلطان سنجر زخمی شد و در سال511هق دار فانی را وداع نمود.معزی در غزل پیرو سبک«فرخی»و در قصیده پیروسبک«عنصری » می باشد.
روی او ماه است،اگر بر ماه مشک افشان بُود
قدّ اوسرو است،اگر بر سرو ماهستان بود
گر اورا باشد که لالستان بُود بر زادِ سررو
بر مَهِ رویش روا باشد که مشک افشان بود
دل چو گوی و پشت چو ن چو گان بُوَد عشاق
تازنخدانش چو گوی و زلف چون چو گان بُود
گر زدو هاروت او دلها به در آید همی
دردِ دلها را ز دو یاقوت او درمان بُود
زندگینامه مشهورترین شعران ایران-فاضل چنگیزیان-انشارات سرچشمه پاکان-چاپ دوم1385
